พระไตรปิฎก

(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่ภิกษุทั้งหลายที่พูดจาคล่องแคล่ว ดังนี้)

[๒๖๒] เพราะเหตุเพียงการพูดจาคล่องแคล่ว

หรือเพราะมีผิวพรรณงดงาม

แต่ยังมีความริษยา ตระหนี่ และโอ้อวด

บุคคลก็หาชื่อว่าคนดีได้ไม่

[๒๖๓] ส่วนผู้ตัดความริษยาเป็นต้นนี้ได้

ถอนขึ้นทำให้รากขาดแล้ว

คายโทษได้แล้ว เป็นผู้มีปัญญา

จึงจะชื่อว่า คนดี





(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่พระหัตถกะผู้พูดจาเหลาะแหละ ดังนี้)

[๒๖๔] ผู้ไม่มีวัตร ๑ พูดจาเหลาะแหละ

แม้มีศีรษะโล้น ก็ไม่ชื่อว่าสมณะ

ผู้เต็มไปด้วยความปรารถนา และความอยากได้

จะเป็นสมณะได้อย่างไร

[๒๖๕] ส่วนผู้ใดระงับบาปน้อยใหญ่ลงได้โดยสิ้นเชิง

และเพราะเหตุที่ระงับบาปทั้งหลายได้นี้เอง

เขาจึงเรียกผู้นั้นว่า สมณะ

๑ ดูเชิงอรรถที่ ๑ หน้า ๙๗ ในเล่มนี้