Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 25 หน้าที่ 141

<< | หน้าที่ 141 | >>
[๓๔๖] นักปราชญ์ทั้งหลายกล่าวถึงความกำหนัด เครื่องจองจำที่มั่นคงนั้น

ว่ามีปกติเหนี่ยวลง หย่อนยาน แต่แก้ให้หลุดยาก

นักปราชญ์เหล่านั้นตัดเครื่องจองจำนั้นได้แล้ว

ไม่ใยดี ละกามสุข ออกบวช

๕. เขมาเถรีวัตถุ


เรื่องพระเขมาเถรี


(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่พระเขมาเถรี ดังนี้)

[๓๔๗] สัตว์ทั้งหลายผู้กำหนัดยินดีด้วยราคะ

ย่อมตกไปสู่กระแสตัณหา

เหมือนแมงมุมติดใยที่ตนถักไว้เอง

นักปราชญ์ทั้งหลายตัดกระแสตัณหานั้นได้แล้ว

หมดความใยดี ย่อมละทุกข์ทั้งปวงไปได้

๖. อุคคเสนเสฏฐิปุตตวัตถุ


เรื่องบุตรเศรษฐีชื่ออุคคเสน


(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่นายอุคคเสน ดังนี้)

[๓๔๘] เธอจงเป็นผู้ปล่อยวางทั้งอดีต อนาคต และปัจจุบัน

จงเป็นผู้ถึงฝั่งแห่งภพ

เธอผู้มีใจหลุดพ้นในธรรมทั้งปวงแล้ว

จักไม่เข้าถึงชาติ และชราอีกต่อไป

๑ ดูเทียบ สํ.ส. (แปล) ๑๕/๑๒๑/๑๔๐, ขุ.ชา. (แปล) ๒๗/๑๐๑-๑๐๒/๕๕
๒ หมายรวมถึงขุ่นเคืองเพราะโทสะ ลุ่มหลงเพราะโมหะด้วย (ขุ.ธ.อ. ๘/๒๐)
๓ หมายถึงปล่อยวางความยึดมั่นถือมั่น ความทะยานอยากในขันธ์ทั้งหลายที่เป็นทั้งอดีต อนาคต และปัจจุบัน (ขุ.ธ.อ.๘/๒๔)

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka