Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 25 หน้าที่ 551

<< | หน้าที่ 551 | >>
[๒๑๙] ผู้ดำรงชีวิตอยู่ด้วยอาหารที่ผู้อื่นให้

ได้อาหารดีเลิศ ก็ไม่กล่าวประจบยกย่องผู้ให้

ได้อาหารปานกลางหรือเลวก็ไม่ติเตียนเขาให้เสียน้ำใจ

นักปราชญ์ทั้งหลายประกาศว่า เป็นมุนี

[๒๒๐] ผู้มีปัญญา เที่ยวไปอยู่ผู้เดียว

มีจิตเว้นขาดจากเมถุนธรรมคือ

ไม่ผูกจิตรักใคร่ในหญิงสาวเลยแม้สักคนเดียว

เว้นขาดจากความมัวเมา ประมาท เป็นผู้หลุดพ้นแล้ว

นักปราชญ์ทั้งหลายประกาศว่า เป็นมุนี

[๒๒๑] ผู้รู้แจ้งโลก เห็นปรมัตถธรรม

ข้ามโอฆะ และสมุทร ได้

เป็นผู้คงที่ ตัดกิเลสเครื่องร้อยรัดได้เด็ดขาด

ไม่มีตัณหาและทิฏฐิอาศัย ปราศจากอาสวะ

นักปราชญ์ทั้งหลายประกาศว่า เป็นมุนี

[๒๒๒] คฤหัสถ์และบรรพชิต ๒ จำพวกนี้

มีที่อยู่และการดำรงชีวิตห่างไกลกัน คือ

คฤหัสถ์ทำงานเลี้ยงบุตรภรรยา

ส่วนบรรพชิตไม่ยึดถือสิ่งต่าง ๆ ว่าเป็นของตน มีวัตรงาม

คฤหัสถ์ไม่สำรวม เพราะเบียดเบียนสัตว์อื่น

๑ โลก ในที่นี้หมายถึงขันธ์ ๕ (ขุ.สุ.อ. ๑/๒๒๑/๓๐๗)
๒ เห็นปรมัตถธรรม หมายถึงทำให้แจ้งนิโรธสัจ (ขุ.สุ.อ. ๑/๒๒๑/๓๐๗)
๓ สมุทร ในที่นี้หมายถึงอายตนะ ๑๒ (ขุ.สุ.อ. ๑/๒๒๑/๓๐๗)

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka