พระไตรปิฏก

[๒๗๖] สัตว์เหล่าใดรู้ชัดหมู่กิเลสนั้นว่า มีกิเลสใดเป็นเหตุ

สัตว์เหล่านั้นย่อมบรรเทาหมู่กิเลสนั้นเสียได้

ท่านจงฟังเถิดยักษ์ สัตว์เหล่าใดบรรเทาหมู่กิเลสได้

สัตว์เหล่านั้นย่อมข้ามพ้นโอฆะที่ข้ามได้ยาก

อันตนไม่เคยข้าม เพื่อความไม่มีภพใหม่ต่อไป







(พระผู้มีพระภาคตรัสแก่คฤหัสถ์และบรรพชิตทั้งหลายดังนี้)

{๓๒๑} [๒๗๗] พระอริยะทั้งหลายกล่าวการประพฤติธรรม ๑

และการประพฤติพรหมจรรย์ ๒ทั้ง ๒ นี้ว่า เป็นรัตนะอันสูงสุด

ถ้าบุคคลออกจากเรือนมาบวชเป็นบรรพชิต

[๒๗๘] หากผู้ที่บวชแล้วนั้นเป็นคนปากร้าย

ชอบเบียดเบียนผู้อื่นดุจสัตว์ป่า

ชีวิตของเขาชื่อว่าต่ำทรามที่สุด

เพราะมีแต่จะทำให้ธุลีคือกิเลสพอกพูนในใจของตน

[๒๗๙] ภิกษุผู้ชอบทะเลาะ ถูกโมหะปิดบัง

แม้เพื่อนพรหมจารีผู้มีศีลตักเตือนแล้ว

ก็ไม่ยอมรับรู้ธรรมวินัยที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงแล้ว

[๒๘๐] ภิกษุผู้ถูกอวิชชาหุ้มห่อแล้ว

ชอบเบียดเบียนพระอริยะผู้อบรมตนแล้ว

ไม่รู้ว่าเป็นความเศร้าหมองและเป็นหนทางให้ตกนรก

๑ การประพฤติธรรม หมายถึงการประพฤติสุจริต มีกายสุจริต เป็นต้น (ขุ.สุ.อ. ๒/๒๗๗/๑๒๑)
๒ พรหมจรรย์ หมายถึงมัคคพรหมจรรย์ (ขุ.สุ.อ. ๒/๒๗๗/๑๒๑)