Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 25 หน้าที่ 572

<< | หน้าที่ 572 | >>
[๓๑๓] เพราะการฆ่าโคบูชายัญนั้น เทวดา พระพรหม

พระอินทร์ อสูร และผีเสื้อสมุทร

ต่างเปล่งวาจาประณามมนุษย์ว่า

ไม่มีคุณธรรม เพราะมีดที่แทงแม่โค

[๓๑๔] แต่ก่อนนั้นมีโรคร้ายอยู่เพียง ๓ ชนิด คือ

โรคความอยาก โรคความหิว และโรคชรา

แต่เพราะการทำร้ายเบียดเบียนปศุสัตว์

จึงทำให้แพร่โรคร้ายเพิ่มขึ้นถึง ๙๘ ชนิด

[๓๑๕] การทำร้ายเบียดเบียนปศุสัตว์นี้

นับเป็นการลงทัณฑ์ชนิดหนึ่งที่ไร้คุณธรรม มีมาแต่เดิมแล้ว

แม่โคนมทั้งหลายที่ไม่ทำร้ายเบียดเบียนใคร ๆ ต่างก็ถูกฆ่า

พวกบูชายัญก็เสื่อมจากธรรม

[๓๑๖] ดังกล่าวมานี้ การฆ่าสัตว์บูชายัญนี้

เป็นธรรมเนียมที่ต่ำทราม

มีมาแต่โบราณ ถูกวิญญูชนติเตียน

คือวิญญูชนจะติเตียนคนที่ทำพิธีบูชายัญ

โดยวิธีนี้ในที่ทุกแห่งที่ตนเห็น

[๓๑๗] เมื่อธรรมเนียมเก่าของพราหมณ์เสื่อมสูญไปอย่างนี้แล้ว

คนวรรณะศูทรและแพศย์ก็แตกแยกกัน

วรรณะกษัตริย์จำนวนมากก็แตกแยกกัน

ภรรยาก็ยังดูหมิ่นสามี

[๓๑๘] กษัตริย์ พราหมณ์ พร้อมทั้งแพศย์และศูทร

ที่เป็นเผ่าพันธุ์แห่งพรหม

ที่ได้รับความคุ้มครองจากวงศ์ตระกูลของตน

ต่างไม่คำนึงถึงชาติชั้นวรรณะต่อไป

ล้วนตกอยู่ในอำนาจกามคุณ


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka