พระไตรปิฏก

{๓๒๔} เมื่อพระผู้มีพระภาคตรัสอย่างนี้แล้ว พราหมณ์มหาศาลเหล่านั้นได้กราบทูล พระผู้มีพระภาคดังนี้ว่า “ข้าแต่ท่านพระโคดม ภาษิตของท่านพระโคดมชัดเจน ไพเราะยิ่งนัก ข้าแต่ท่านพระโคดม ภาษิตของท่านพระโคดมชัดเจนไพเราะยิ่งนัก ท่านพระโคดมทรงประกาศธรรมแจ่มแจ้งโดยประการต่าง ๆ เปรียบเหมือนบุคคล หงายของที่คว่ำ เปิดของที่ปิด บอกทางแก่ผู้หลงทาง หรือตามประทีปในที่มืด โดยตั้งใจว่า ‘คนมีตาดีจักเห็นรูปได้’ พวกข้าพระองค์นี้ขอถึงท่านพระโคดม พร้อมทั้งพระธรรม และพระสงฆ์เป็นสรณะ ขอท่านพระโคดมจงทรงจำพวกข้าพระองค์ว่า เป็นอุบาสกผู้ถึงสรณะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปจนตลอดชีวิต”







(พระผู้มีพระภาคตรัสแก่ภิกษุทั้งหลายดังนี้)

{๓๒๕} [๓๑๙] บุรุษควรบูชาสักการะบุคคลที่ตนเรียนรู้ธรรมจนเข้าใจ

เหมือนเทวดาบูชาพระอินทร์ ฉะนั้น

บุคคลผู้เป็นพหูสูต ได้รับการบูชาจากศิษย์แล้ว

มีใจเอื้ออาทรในศิษย์นั้น

ย่อมอธิบายธรรมให้เข้าใจได้อย่างแจ่มแจ้ง

[๓๒๐] บุรุษผู้มีปัญญา ไม่ประมาท

คบบุคคลผู้เป็นพหูสูตเช่นนั้น

ทำธรรมนั้นให้มีประโยชน์ ใคร่ครวญแล้ว

ปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรม ย่อมเป็นผู้รู้แจ้ง

แสดงธรรมแก่ผู้อื่นและเป็นผู้ละเอียด

[๓๒๑] ผู้ที่คบบุคคลผู้มีคุณธรรมน้อย เป็นคนพาล

ยังไม่บรรลุประโยชน์ตน ทั้งยังมีใจริษยา