พระไตรปิฏก

[๓๔๑] เธอจงคบกัลยาณมิตร ยินดีเสนาสนะอันสงัด

ปราศจากเสียงอึกทึกครึกโครม

จงเป็นผู้รู้จักประมาณในการบริโภค

[๓๔๒] เธอจงอย่าทำความอยากในปัจจัย ๔ เหล่านี้ คือ

จีวร บิณฑบาต เสนาสนะ และคิลานปัจจัยเภสัชที่เกิดขึ้น

เธออย่ากลับมายังโลกนี้อีกเลย

[๓๔๓] เธอจงเป็นผู้สำรวมในปาติโมกข์ และอินทรีย์ ๕

จงเจริญกายคตาสติกัมมัฏฐาน

จงเป็นผู้เบื่อหน่ายในสังสารวัฏให้มาก

[๓๔๔] จงเว้นสุภนิมิตอันเป็นเหตุให้เกิดราคะเสีย

จงเจริญสมาธิจิตด้วยอสุภภาวนา

จนจิตมีอารมณ์เป็นหนึ่ง และตั้งมั่นด้วยดี ๑

[๓๔๕] จงเจริญกัมมัฏฐานที่ไม่มีนิมิต จงละมานานุสัยกิเลส

เพราะละมานะได้นั่นเอง เธอก็จะเป็นผู้สงบระงับ

ทราบว่า พระผู้มีพระภาคตรัสสอนท่านพระราหุลด้วยคาถาเหล่านี้อยู่เนือง ๆ ด้วยประการฉะนี้



๑ มีอารมณ์เป็นหนึ่ง หมายถึงแน่วแน่ด้วยอุปจารสมาธิ ตั้งมั่นด้วยดี หมายถึงตั้งมั่นแนบแน่นด้วยอัปปนาสมาธิ (ขุ.สุ.อ. ๒/๓๔๔/๑๖๐)