พระไตรปิฏก

[๖๑๔] คือ ไม่มีการกำหนดว่า เป็นพราหมณ์ เป็นกษัตริย์เป็นต้น

ด้วยผม ศีรษะ ใบหู นัยน์ตา ใบหน้า จมูก ริมฝีปาก คิ้ว

[๖๑๕] คอ บ่า ท้อง หลัง สะโพก อก

ซอกอวัยวะ อวัยวะสืบพันธุ์

[๖๑๖] มือ เท้า นิ้วมือ เล็บ แข้ง ขาอ่อน

ผิวพรรณ หรือเสียง

ในหมู่มนุษย์จึงไม่มีรูปร่างสัณฐาน

แตกต่างกันตามกำเนิดมากมาย

เหมือนในกำเนิดอื่น ๆ เลย

[๖๑๗] ในหมู่มนุษย์ไม่มีลักษณะเฉพาะตัวในสรีระของแต่ละคน

และในหมู่มนุษย์ การเรียกชื่อต่างกันว่า พราหมณ์ กษัตริย์ เป็นต้น

ท่านบัญญัติเรียกเพียงโวหาร

[๖๑๘] ในหมู่มนุษย์ ใครก็ตามอาศัยโครักขกรรมเลี้ยงชีพ

วาเสฏฐะ เธอจงรู้อย่างนี้ว่า

ผู้นั้นเรียกว่า ชาวนา ไม่เรียกว่า พราหมณ์

[๖๑๙] ในหมู่มนุษย์ ใครก็ตามเลี้ยงชีพ

ด้วยการช่างฝีมืออันเป็นศิลปะต่าง ๆ

วาเสฏฐะ เธอจงรู้อย่างนี้ว่า

ผู้นั้นเรียกว่า ช่างศิลป์ ไม่เรียกว่า พราหมณ์

[๖๒๐] ในหมู่มนุษย์ ใครก็ตามอาศัยการค้าขายเลี้ยงชีพ

วาเสฏฐะ เธอจงรู้อย่างนี้ว่า

ผู้นั้นเรียกว่า พ่อค้า ไม่เรียกว่า พราหมณ์

[๖๒๑] ในหมู่มนุษย์ ใครก็ตามเลี้ยงชีพด้วยการรับใช้ผู้อื่น

วาเสฏฐะ เธอจงรู้อย่างนี้ว่า

ผู้นั้นเรียกว่า คนรับใช้ ไม่เรียกว่า พราหมณ์