พระไตรปิฏก

[๖๒๙] ผู้ไม่ประทุษร้าย อดกลั้นคำด่า

การฆ่า และการจองจำได้

มีขันติเป็นพลัง มีขันติเป็นกำลังพล

เราเรียกว่า พราหมณ์

[๖๓๐] ผู้ไม่มักโกรธ มีศีล มีวัตร

ไม่มีตัณหาเครื่องฟูขึ้น ฝึกตนได้แล้ว

มีสรีระเป็นร่างกายสุดท้าย

เราเรียกว่า พราหมณ์

[๖๓๑] ผู้ใดไม่ติดในกามทั้งหลาย

เหมือนน้ำไม่ติดอยู่บนใบบัว

เหมือนเมล็ดพันธุ์ผักกาดไม่ติดอยู่บนปลายเหล็กแหลม

เราเรียกผู้นั้นว่า พราหมณ์

[๖๓๒] ผู้ใดในธรรมวินัยนี้ รู้ชัดความสิ้นทุกข์ของตน

ปลงภาระได้แล้ว ปราศจากโยคะ

เราเรียกผู้นั้นว่า พราหมณ์

[๖๓๓] ผู้มีปัญญาลึกซึ้ง เป็นนักปราชญ์

ฉลาดในทางและมิใช่ทาง

บรรลุประโยชน์สูงสุด

เราเรียกว่า พราหมณ์

[๖๓๔] ผู้ไม่คลุกคลีกับคน ๒ จำพวก

คือ คฤหัสถ์ และบรรพชิต

ไม่มีความอาลัยเที่ยวไป มีความปรารถนาน้อย

เราเรียกว่า พราหมณ์

[๖๓๕] ผู้ใดละวางโทษทัณฑ์ในสัตว์ทั้งหลาย

ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ที่ยังหวาดสะดุ้ง และสัตว์ที่มั่นคง

ไม่ฆ่าเอง ไม่ใช้ให้คนอื่นฆ่า

เราเรียกผู้นั้นว่า พราหมณ์