พระไตรปิฏก

[๖๔๔] ผู้ใดก้าวพ้นทางอ้อม ๑ ทางหล่ม ๒

สงสาร และโมหะได้แล้ว

ข้ามไปถึงฝั่งแล้ว เจริญฌาน

ไม่หวั่นไหว หมดความสงสัย

ดับเย็น เพราะไม่ถือมั่น

เราเรียกผู้นั้นว่า พราหมณ์

[๖๔๕] ผู้ใดในโลกนี้ละกามได้แล้ว

ออกบวชเป็นบรรพชิต

เป็นผู้สิ้นกามและภพ

เราเรียกผู้นั้นว่า พราหมณ์

[๖๔๖] ผู้ใดในโลกนี้ละตัณหาได้เด็ดขาด

ออกบวชเป็นบรรพชิต

เป็นผู้สิ้นตัณหาและภพ

เราเรียกผู้นั้นว่า พราหมณ์

[๖๔๗] ผู้ละกิเลสเครื่องประกอบอันเป็นของมนุษย์ได้ ๓

ล่วงพ้นกิเลสเครื่องประกอบอันเป็นทิพย์ได้แล้ว

เป็นผู้ปราศจากโยคะทั้งปวง

เราเรียกผู้นั้นว่า พราหมณ์

[๖๔๘] ผู้ละทั้งความยินดี ๔ และความไม่ยินดี ๕

เป็นผู้เยือกเย็น หมดอุปธิกิเลส

๑ ทางอ้อม ในที่นี้หมายถึงราคะ (ขุ.สุ.อ. ๒/๖๔๔/๒๙๙)
๒ ทางหล่ม ในที่นี้หมายถึงกิเลส (ขุ.สุ.อ. ๒/๖๔๔/๒๙๙)
๓ ดูเชิงอรรถที่ ๑ หน้า ๑๖๖ ในเล่มนี้
๔ ดูเชิงอรรถที่ ๓ หน้า ๑๖๖ ในเล่มนี้
๕ ดูเชิงอรรถที่ ๔ หน้า ๑๖๖ ในเล่มนี้