พระไตรปิฏก

[๑๑๕๑] อาตมภาพชราแล้ว มีกำลังและเรี่ยวแรงน้อย

เพราะเหตุนั้นแล ร่างกายจึงไปในสถานที่

ที่พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ไม่ได้

แต่อาตมภาพไปเฝ้าพระองค์เป็นนิตย์ โดยการไปด้วยความดำริ

ท่านพราหมณ์ เพราะว่าใจของอาตมภาพเกาะเกี่ยวอยู่กับสถานที่

ที่พระผู้มีพระภาคประทับอยู่นั้น

[๑๑๕๒] อาตมภาพนอนดิ้นรนอยู่ในเปือกตม ๑

ลอยจากเกาะหนึ่งไปสู่อีกเกาะหนึ่ง ๒

ครั้นต่อมา อาตมภาพได้เฝ้าพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

ผู้ทรงข้ามโอฆะได้แล้ว ไม่มีอาสวะ

[๑๑๕๓] (พระผู้มีพระภาคเสด็จมาตรัสดังนี้)

วักกลิ ภัทราวุธ และอาฬวิโคดม

เป็นผู้มีศรัทธาน้อมไปแล้ว ฉันใด

แม้เธอก็จงปล่อยวางศรัทธา ฉันนั้นเหมือนกัน

ปิงคิยะ เธอจักถึงฝั่งโน้น(ฝั่งตรงข้าม)แห่งบ่วงมัจจุราช

[๑๑๕๔] (ท่านพระปิงคิยะกราบทูลดังนี้)

ข้าพระองค์นี้ฟังพระดำรัสของพระมุนีแล้วเลื่อมใสอย่างยิ่ง

พระสัมมาสัมพุทธเจ้ามีกิเลสเครื่องปิดบังอันเปิดแล้ว

ไม่ทรงมีกิเลสดุจตะปูตรึงใจ ทรงมีปฏิภาณ

๑ เปือกตม ในที่นี้หมายถึงกาม (ขุ.จู. (แปล) ๓๐/๑๑๖/๓๘๐)
๒ ลอยจากเกาะหนึ่งไปสู่เกาะหนึ่ง หมายถึงละจากคำสอนของศาสดาหนึ่งไปหาคำสอนของศาสดาหนึ่ง (ขุ.จู. (แปล) ๓๐/๑๑๖/๓๘๒)