พระไตรปิฎก

นิพพาน อันเป็นฝั่งโน้นแห่งวัฏฏะอันเป็น บ่วงแห่งมัจจุราช. พระปิงคิยะเมื่อจะประกาศความเลื่อมใสของตนจึงกราบทูลว่า ข้าพระองค์นี้ย่อมเลื่อมใสอย่างยิ่ง เพราะได้ฟังพระวาจาของพระองค์ผู้เป็นมุนี พระองค์มีกิเลสดุจหลังคาอันเปิดแล้ว ตรัสรู้ แล้วด้วยพระองค์เอง ไม่มีกิเลสดุจเสาเขื่อน ทรงมีปฏิภาณ ทรงทราบธรรมเป็นเหตุกล่าว ว่าประเสริฐยิ่ง ทรงทราบธรรมชาติทั้งปวง ทั้งเลวและประณีต ด้วยพระอภิญญา พระองค์เป็นศาสดาผู้กระทำที่สุดแห่งปัญหา ทั้งหลาย แก่เหล่าชนผู้มีความสงสัยปฏิญาณ อยู่ นิพพานอันกิเลสมีราคะเป็นต้นไม่พึง นำไปได้ เป็นธรรมไม่กำเริบ หาอุปมาใน ที่ไหน ๆ มิได้. ข้าพระองค์จักถึงอนุปาทิเสส- นิพพานธาตุแน่แท้ ข้าพระองค์ไม่มีความ สงสัยในนิพพานนี้เลย ขอพระองค์จงทรงจำ ข้าพระองค์ว่า เป็นผู้มีจิตน้อมไปแล้ว (ใน นิพพาน) ด้วยประการนี้แล. จบปารายนวรรคที่ ๕