พระไตรปิฏก

[๒๗] ดิฉันมีอานุภาพรุ่งเรืองอย่างนี้

เพราะผลกรรมน้อยนิดของดิฉัน

ชาติก่อน ดิฉันเกิดเป็นมนุษย์

อยู่ในหมู่มนุษย์ในมนุษยโลก

[๒๘] ได้เห็นภิกษุผู้ปราศจากกิเลสประดุจธุลี

มีใจผ่องใสไม่มัวหมอง เลื่อมใสแล้ว

ได้ถวายตั่งแด่ท่านด้วยมือทั้งสองของตน

[๒๙] เพราะบุญนั้นผิวพรรณดิฉันจึงงามเช่นนี้

ผลอันพึงปรารถนาจึงสำเร็จแก่ดิฉันในวิมานนี้

และโภคะทั้งมวลล้วนน่าพอใจจึงเกิดขึ้นแก่ดิฉัน

[๓๐] ข้าแต่ภิกษุผู้มีอานุภาพมาก ดิฉันขอกราบเรียนว่า

เพราะบุญที่ได้ทำไว้สมัยเมื่อเกิดเป็นมนุษย์

ดิฉันจึงมีอานุภาพรุ่งเรือง

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้







(พระมหาโมคคัลลานเถระถามว่า)

{๕} [๓๑] เทพธิดาผู้มีดวงตางดงามคล้ายกลีบปทุม

ช้างพาหนะอันประเสริฐของเธอ

ประดับประดาด้วยแก้วนานาประการ

น่าพอใจ มีพลัง แคล่วคล่องว่องไว

ท่องเที่ยวไปในอากาศได้