Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 26 หน้าที่ 139

<< | หน้าที่ 139 | >>
[๑๑๑๒-๑๑๑๓] เพราะบุญนั้นข้าพเจ้าจึงมีผิวพรรณงามเช่นนี้ ฯลฯ

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

ปายาสิวิมานที่ ๑๐ จบ


ปายาสิกวรรคที่ ๖ จบ


รวมเรื่องวิมานที่มีในวรรคนี้ คือ


๑. ปฐมอคาริยวิมาน ๒. ทุติยอคาริยวิมาน

๓. ผลทายกวิมาน ๔. ปฐมอุปัสสยทายกวิมาน

๕. ทุติยอุปัสสยทายกวิมาน ๖. ภิกขาทายกวิมาน

๗. ยวปาลกวิมาน ๘. ปฐมกุณฑลีวิมาน

๙. ทุติยกุณฑลีวิมาน ๑๐. ปายาสิวิมาน

จะกล่าวปุริสวิมานวรรคที่ ๒ ดังนี้


๗. สุนิกขิตตวรรค


หมวดว่าด้วยเทพบุตรผู้จัดดอกไม้ให้เป็นระเบียบ


๑. จิตตลตาวิมาน


ว่าด้วยวิมานที่รุ่งเรืองเหมือนสวนจิตรดา


(พระมหาโมคคัลลานเถระถามเทพบุตรตนหนึ่งว่า)

{๗๔} [๑๑๑๔] สวนจิตรลดาเป็นสวนประเสริฐชั้นดีเยี่ยม

ของทวยเทพชั้นดาวดึงส์ ส่องแสงสว่างไสวฉันใด

วิมานของท่านนี้ก็มีอุปมาฉันนั้น ส่องแสงสว่างไสวอยู่ในอากาศ

[๑๑๑๕] ท่านได้บรรลุเทวฤทธิ์ มีอานุภาพมาก

เมื่อท่านเกิดเป็นมนุษย์ได้ทำบุญอะไรไว้

เพราะบุญอะไรท่านจึงมีอานุภาพรุ่งเรือง

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka