พระไตรปิฏก

[๔๔] ส่วนดิฉันนั้นได้กล่าวคำสาบานเท็จอย่างรุนแรงว่า

ถ้าดิฉันทำความชั่วอย่างนี้จริง ขอให้ดิฉันกินเนื้อลูกเถิด

[๔๕] เพราะผลกรรมคือการทำลายสัตว์มีชีวิต

และการกล่าวเท็จทั้ง ๒ อย่างนั้น

ดิฉันจึงมีกายเปื้อนหนองและเลือด กินเนื้อลูก









{๙๓} [๔๖] เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือ จึงเกี่ยวหญ้าสด

แล้วเพ้อร้องเรียกโคแก่ซึ่งตายแล้วว่า จงกิน จงกิน

[๔๗] โคตายแล้ว ลุกขึ้นกินหญ้าและน้ำไม่ได้หรอก

เจ้าเป็นคนโง่เขลาเบาปัญญาเหมือนคนโง่อื่น ๆ

(สุชาตกุมารกล่าวว่า)

[๔๘] โคตัวนี้ยังมีเท้าครบทั้ง ๔ เท้า

มีหัว มีตัว พร้อมทั้งหางและนัยน์ตาคงอยู่ตามเดิม

เพราะเหตุนี้ ลูกจึงคิดว่า โคตัวนี้พึงลุกขึ้น

[๔๙] ส่วนคุณปู่ไม่ปรากฏกระทั่งมือ เท้า กาย และศีรษะ

คุณพ่อมาร้องไห้ถึงกระดูกของคุณปู่ที่บรรจุไว้ในสถูปดิน

จะไม่เป็นคนโง่หรือ

(กุฎุมพีฟังคำนั้นแล้วจึงกล่าวสรรเสริญสุชาตกุมารว่า)

[๕๐] เจ้าช่วยรดข้าผู้เร่าร้อนให้สงบ

ดับความกระวนกระวายทั้งหมด

เหมือนคนใช้น้ำราดดับไฟที่ติดเปรียง