พระไตรปิฏก

[๑๑๕] ดิฉันเป็นผู้ไม่มีภัยแต่ที่ไหน ย่อมรื่นรมย์ร่าเริงบันเทิงใจ

พระคุณเจ้าผู้เจริญ ดิฉันมาเพื่อจะไหว้พระคุณเจ้า

ผู้เป็นปราชญ์ มีความกรุณาในโลก







(พระสารีบุตรเถระถามนางเปรตตนหนึ่งว่า)

{๙๙} [๑๑๖] แน่ะนางผู้มีร่างกายซูบผอม มีแต่ซี่โครงผุดขึ้น

เธอเปลือยกาย มีผิวพรรณและรูปร่างน่าเกลียดน่ากลัว

ซูบผอม มีร่างกายสะพรั่งไปด้วยเส้นเอ็น

เธอเป็นใครกันเล่ามายืนอยู่ ณ ที่นี้

(นางเปรตตอบว่า)

[๑๑๗] เมื่อก่อนในชาติอื่น ๆ

ดิฉันเกิดในตระกูลศากยะ เป็นมารดาของท่าน

ดิฉันเข้าถึงเปตวิสัย ถูกความหิวกระหายครอบงำ

[๑๑๘] ดิฉันถูกความหิวกระหายครอบงำแล้ว

จึงกินน้ำลาย น้ำมูก เสมหะที่เขาถ่มทิ้งแล้ว

กินมันเหลวซากศพที่ถูกเผาอยู่

และกินโลหิตของหญิงทั้งหลายผู้คลอดลูก

[๑๑๙] กินโลหิตของคนที่มีแผลและผู้ที่ถูกตัดจมูกและศีรษะ

และกินหนัง เนื้อ เอ็นเป็นต้น ที่อาศัยร่างกายชายหญิง

[๑๒๐] ดิฉันไม่มีที่พึ่ง ไม่มีที่อยู่อาศัย นอนบนเตียงอันแปดเปื้อน

กินหนองและเลือดของปศุสัตว์และมนุษย์ทั้งหลาย