พระไตรปิฏก

(พระเจ้าอชาตศัตรูตรัสถามเปรตนั้นว่า)

{๑๐๕} [๒๔๖] ท่านผู้เจริญท่านเป็นนักบวชเปลือยกายซูบผอม

เพราะผลกรรมอะไร ท่านจึงไปที่ไหน ๆ เฉพาะกลางคืน

ขอท่านจงบอกเหตุที่มาแก่ข้าพเจ้าเถิด

บางทีข้าพเจ้าอาจมอบทรัพย์เครื่องปลื้มใจจากโภคะทั้งปวงให้แก่ท่าน

(เปรตนั้นตอบว่า)

[๒๔๗] (เมื่อชาติก่อน) พระนครพาราณสีมีกิตติคุณเลื่องลือไปไกล

ข้าพระองค์เป็นคหบดีผู้มั่งคั่งอยู่ในพระนครนั้น

แต่เป็นคนมีจิตทราม ไม่เคยให้สิ่งของแก่ใคร

มีใจข้องอยู่ในอามิส ได้ตกไปถึงวิสัยแห่งพญายมเพราะเป็นผู้ทุศีล

[๒๔๘] เพราะบาปกรรมเหล่านั้น

ข้าพระองค์นั้นจึงลำบากเนื่องจากถูกความหิวเสียดแทง

เพราะความทุกข์อันเกิดแต่ความหิวนั้นแหละ

ข้าพระองค์ปรารถนาอามิส จึงได้มาหาหมู่ญาติ

มนุษย์แม้เหล่าอื่นมีปกติไม่ให้ทาน

และไม่เชื่อว่าผลแห่งทานมีอยู่ในปรโลก

[๒๔๙] ธิดาของข้าพระองค์พูดอยู่เสมอว่า

เราจักให้ทานอุทิศบิดา มารดา ปู่ ย่า ตา ยาย

พวกพราหมณ์บริโภค ทานที่นางจัดแจงแล้ว

ข้าพระองค์จะไปยังเมืองอันธกวินทะเพื่อบริโภคอาหาร

[๒๕๐] พระราชาจึงตรัสสั่งกับเขาว่า ถ้าท่านไปได้เสวยผลทานแม้นั้น

พึงรีบกลับมาบอกเหตุที่มีจริงแก่เรา

เราฟังคำมีเหตุผลอันควรเชื่อถือได้แล้ว จักทำสักการบูชาบ้าง