พระไตรปิฏก

(พระราชาตรัสว่า)

[๓๖๗] ฉันเสวยกามสุขอันเป็นทิพย์และรื่นรมย์กับเธอแล้ว

เชิญเถิดนางงาม ฉันอ้อนวอนเธอ

ขอจงรีบนำฉันกลับเถิด







{๑๑๐} [๓๖๘] พระเจ้าพรหมทัตผู้เป็นใหญ่ในแคว้นปัญจาละ

เมื่อวันคืนล่วงไป ๆ พระองค์เสด็จสวรรคตแล้ว

[๓๖๙] พระนางอุพพรีมเหสีของพระองค์

เสด็จไปยังพระเมรุมาศแล้วทรงกรรแสงอยู่

เมื่อไม่เห็นพระเจ้าพรหมทัต ก็ทรงกรรแสงว่า พรหมทัต ๆ

[๓๗๐] อนึ่งดาบส ๑ ผู้เป็นมุนี สมบูรณ์ด้วยจรณะ ได้มาที่นั้น

และได้ถามชนทั้งหลายที่มาประชุมกันในที่นั้นว่า

[๓๗๑] นี่เป็นเมรุมาศของใครซึ่งตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมต่าง ๆ

หญิงนี้เป็นภรรยาของใคร เมื่อไม่เห็นพระเจ้าพรหมทัตผู้เป็นใหญ่

ซึ่งเสด็จจากมนุษยโลกนี้ไปไกล

คร่ำครวญอยู่ว่า พรหมทัต ๆ

[๓๗๒] ฝ่ายชนที่มาประชุมกันอยู่ในที่นั้นตอบว่า

ท่านผู้เจริญ ผู้นิรทุกข์ นี่เป็นพระเมรุมาศของพระเจ้าพรหมทัต

หญิงนี้เป็นพระมเหสีของท้าวเธอ

๑ ผู้บำเพ็ญเพียรเผากิเลส