พระไตรปิฏก

[๔๕๒] อนึ่งกรรมทั้งหลายไม่ไร้ผล

เพราะกรรมย่อมไม่สูญหาย

ฉะนั้น ดิฉันจึงต้องทั้งกินทั้งดื่มคูถ

ซึ่งมีกลิ่นเหม็น มีหนอน







(เมื่อจะประกาศเรื่องของกุมารเปรตนั้น พระสังคีติกาจารย์ได้กล่าว ๗ คาถาว่า)

{๑๑๕} [๔๕๓] พระญาณของพระสุคต น่าอัศจรรย์

โดยที่พระศาสดาทรงพยากรณ์บุคคลได้อย่างถูกต้องว่า

บุคคลบางเหล่าในโลกนี้ มีบุญมากก็มี

บางเหล่ามีบุญน้อยก็มี

[๔๕๔] คหบดีผู้นี้เมื่อยังเป็นเด็ก ถูกเขาทิ้งไว้ในป่าช้า

เป็นอยู่ด้วยน้ำนมที่ไหลออกจากนิ้วมือตลอดราตรี

ยักษ์และภูตผีปีศาจ หรือสัตว์เลื้อยคลาน

ก็ไม่เบียดเบียนเด็กผู้ที่ได้ทำบุญไว้แล้ว

[๔๕๕] แม้สุนัขทั้งหลายก็พากันมาเลียเท้าทั้งสองของเด็กนั้น

ฝูงเหยี่ยวและสุนัขจิ้งจอกก็พากันวนเวียนรักษา

ฝูงนกก็พากันคาบรกไปทิ้ง

ส่วนฝูงกาพากันคาบขี้ตาออกไป

[๔๕๖] มนุษย์และอมนุษย์ไร ๆ มิได้จัดการรักษาเด็กนี้

หรือใครๆ ที่จะปรุงยาหรือทำการบำบัดด้วยเมล็ดพันธุ์ผักกาดมิได้มี

และมิได้ถือเอาการประกอบฤกษ์ยาม

ทั้งไม่ได้โปรยธัญชาติทั้งปวง