พระไตรปิฎก

๕. กุมารเปตวัตถุ ว่าด้วยเด็กพูดวาจาหยาบเป็นบาปได้ เมื่อจะประกาศเนื้อความนั้น พระสังคีติกาจารย์ได้กล่าว คาถา ๗ คาถาความว่า [๑๑๕] พระญาณของพระสุคตศาสดาน่าอัศจรรย์ เป็นเหตุให้พระองค์ทรงพยากรณ์บุคคลได้อย่าง ถูกต้องว่า บุคคลบางคนมีบุญมาก บางคนมีบุญ น้อย คฤหบดีผู้นี้เมื่อยังเป็นเด็ก ถูกเขาทิ้งไว้ใน ป่าช้า เป็นอยู่ได้ด้วยน้ำนมจากนิ้วมือตลอดราตรี ยักษ์และภูตปีศาจ หรืองูเล็กงูใหญ่ ก็ไม่เบียด- เบียนเด็กผู้มีบุญอันได้ทำไว้แล้ว แม้สุนัข ทั้งหลายก็พากันมาเลียเท้าทั้งสองของเด็กนี้ ฝูงเหยี่ยวและสุนัขจิ้งจอก ก็พากันมาเดิน เวียนรักษา ฝูงนกก็พากันมาคาบเอามลทิน ครรภ์ไปทิ้ง ส่วนฝูงกาพากันมานำเอานี้ตา เด็กนี้ หรือใคร ๆ ที่จะทำเมล็ดพรรณผักกาด ให้เป็นยามิได้มี และไม่ได้ถือเอาการประกอบ