พระไตรปิฏก

(พระมหากัสสปเถระถามเปรตตนหนึ่งว่า)

{๑๒๐} [๕๐๗] ท่านอยู่ในอากาศ มีกลิ่นเหม็นเน่าฟุ้งไป

และหมู่หนอนพากันชอนไชกินปากที่มีกลิ่นเหม็นเน่าของท่าน

เมื่อก่อนท่านได้ทำกรรมอะไรไว้

[๕๐๘] เพราะการฟุ้งไปแห่งกลิ่นเหม็นนั้น

นายนิรยบาลถือศัสตรามาเฉือนปากที่มีแผลซ้ำแล้วซ้ำอีก

เอาน้ำแสบราดตรงที่เฉือนแล้วเชือดซ้ำ ๆ

[๕๐๙] เมื่อก่อนท่านทำกรรมชั่วทางกาย วาจา ใจอะไรไว้หรือ

เพราะผลกรรมอะไร ท่านจึงต้องประสบทุกข์เช่นนี้

(เปรตนั้นตอบว่า)

[๕๑๐] ท่านผู้นิรทุกข์ (เมื่อก่อน)ข้าพเจ้าอยู่ที่ภูเขาคิริพพชะ

เป็นที่น่ารื่นรมย์ใกล้กรุงราชคฤห์ซึ่งน่ารื่นรมย์

เป็นเจ้าของทรัพย์และข้าวเปลือกมากมายยิ่ง

[๕๑๑] ข้าพเจ้าได้ห้ามภรรยา ธิดา

และลูกสะใภ้ของข้าพเจ้านั้น

ซึ่งพากันนำพวงมาลัย

ดอกอุบล และเครื่องลูบไล้ใหม่ ๆ

ไปเพื่อบูชาพระสถูป

บาปนั้นข้าพเจ้าได้ทำไว้แล้ว

[๕๑๒] พวกเราจึงได้เสวยทุกขเวทนาต่าง ๆ กัน

จักหมกไหม้อยู่ในนรกแสนสาหัสถึง ๘๖,๐๐๐ ปี

เพราะตำหนิการบูชาพระสถูป