พระไตรปิฏก

[๕๓๓] ข้าพระองค์และบุคคลอื่น

เหยียบบนหัวโคนั้นเดินข้ามไปได้

ยานนี้น่าอัศจรรย์ น่าดู น่าชม นี้เป็นผลกรรมนั้น

(เจ้าอัมพสักขรลิจฉวีตรัสถามว่า)

[๕๓๔] ท่านมีรัศมีกายสว่างไสวทั่วทุกทิศ

และมีกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วทุกทิศ

เข้าถึงเทวฤทธิ์ มีอานุภาพมาก

แต่ยังเปลือยกายอยู่ นี้เป็นผลกรรมอะไร

(เปรตนั้นกราบทูลว่า)

[๕๓๕] เมื่อก่อน ข้าพระองค์ไม่เป็นคนมักโกรธ มีจิตผ่องใสเป็นนิตย์

พูดกับคนทั่วไปด้วยวาจาอ่อนหวาน ด้วยผลกรรมนั้น

ข้าพระองค์จึงมีรัศมีกายเป็นทิพย์ สว่างไสวอยู่เนืองนิตย์

[๕๓๖] ข้าพระองค์เห็นยศและชื่อเสียงของผู้ที่ตั้งอยู่ในธรรม

มีจิตเลื่อมใส กล่าวสรรเสริญ ด้วยผลกรรมนั้น

ข้าพระองค์จึงมีกลิ่นทิพย์ฟุ้งไปเนือง ๆ

[๕๓๗] เมื่อพวกสหายของข้าพระองค์อาบน้ำที่ท่าน้ำ

ข้าพระองค์ลักเอาผ้าที่เขาซ่อนไว้บนบก

มีความประสงค์จะล้อเล่น แต่ไม่ได้มีจิตคิดประทุษร้าย

เพราะกรรมนั้นข้าพระองค์จึงเป็นเปรตเปลือยกาย

และเป็นอยู่อย่างฝืดเคือง

(เจ้าอัมพสักขรลิจฉวีตรัสถามว่า)

[๕๓๘] ผู้ที่ทำบาปเล่น ๆ (โดยเห็นแก่ความสนุก)

นักปราชญ์ยังกล่าวว่ามีผลกรรมถึงเพียงนี้

แล้วผู้ที่จงใจทำบาปเล่า

นักปราชญ์ได้กล่าวว่าจะมีผลกรรมสักเพียงไหน