พระไตรปิฏก

[๗๔๓] และเขาได้วิงวอนท่านซึ่งไม่พูดด้วย

ได้พูดกับท่านว่า ขอท่านให้อ้อยเถิดนาย

ท่านได้ยื่นอ้อยให้แก่บุรุษนั้นข้างหลัง

นี้เป็นผลกรรมนั้นแหละ

[๗๔๔] ขอเชิญท่านหันหลังไปหยิบเอา

ครั้นรับแล้ว เชิญกินอ้อยนั้นตามต้องการเถิด

เพราะเหตุนั้นแหละ ท่านจักเป็นผู้ดีใจ

ร่าเริง เบิกบาน และบันเทิงใจ

[๗๔๕] เปรตนั้นได้หันหลังไปหยิบอ้อย

ครั้นรับแล้ว กินอ้อยนั้นตามความต้องการ

เพราะเหตุนั้นแหละ เปรตนั้นจึงดีใจ

ร่าเริง เบิกบาน และบันเทิงใจ







(พระศาสดาตรัสว่า)

{๑๒๖} [๗๔๖] เราได้ฟังมาดังนี้ว่า

ได้มีกุมารสององค์เป็นพระราชโอรส

ในกรุงสาวัตถี ข้างป่าหิมพานต์

[๗๔๗] พระราชกุมารทั้ง ๒ พระองค์นั้น

ทรงมัวเมาในอารมณ์เป็นที่ตั้งแห่งความกำหนัด

ทรงเพลิดเพลินด้วยอำนาจ ความยินดีในกาม

ทรงติดความสุขในปัจจุบัน

ไม่ทรงเห็นถึงความสุขในอนาคต