พระไตรปิฏก

[๗๖๑] เธอทำบาปหยาบช้าไว้

จึงประสบทุกข์แสนสาหัสอยู่ในนรกหลายพัน หลายหมื่นปี

[๗๖๒] บุคคลผู้มีการกระทำอันเป็นบาป

พากันระรานฤๅษีผู้ไม่ประทุษร้ายต่อผู้ประทุษร้าย

ผู้มีข้อปฏิบัติดีงาม จึงได้เสวยทุกข์เผ็ดร้อนอย่างยิ่งเช่นนี้

[๗๖๓] เปรตผู้เป็นราชบุตรนั้นเสวยทุกข์เป็นอันมากในนรกหลายแสนปี

จุติจากนรกแล้วมาเกิดเป็นเปรตชื่อขุปปิปาสหตะ ๑

[๗๖๔] นรชนทราบถึงโทษ

ซึ่งเกิดมีด้วยอำนาจความเมาในความเป็นใหญ่อย่างนี้แล้ว

พึงละความเมาในความเป็นใหญ่เสีย

แล้วประพฤติอ่อนน้อมถ่อมตนอยู่เสมอ

[๗๖๕] ผู้มีปัญญา มีความเคารพในพระพุทธเจ้า

พระธรรม และพระสงฆ์

เป็นผู้ควรแก่การสรรเสริญในปัจจุบันนี่แหละ

เมื่อตายไปย่อมเข้าถึงสวรรค์







(พระมหาโมคคัลลานเถระถามเปรตตนหนึ่งว่า)

{๑๒๘} [๗๖๖] ท่านเป็นใครหนอ โผล่ขึ้นจากหลุมคูถ ยืนเศร้าสร้อยอยู่

ท่านคงทำกรรมชั่วไว้โดยไม่ต้องสงสัย

จะร้องครวญครางอื้ออึงไปทำไมเล่า

๑ เปรตผู้มีแต่ความหิวกระหายตลอดเวลา