พระไตรปิฏก

(ภุมเทวดาตนหนึ่งเตือนอุบาสกคนหนึ่งว่า)

{๑๓๓} [๘๐๐] ทายกให้สิ่งใด ผลจะเป็นสิ่งนั้นก็หาไม่

เพราะฉะนั้นบุคคลพึงให้ทานเถิด

ครั้นให้ทานแล้ว ย่อมข้ามพ้นทุกข์และความพินาศทั้งสอง

ย่อมประสบสุขทั้งสอง ๑ เพราะทานนั้น

ท่านจงตื่นเถิด อย่าได้ประมาทเลย







(เวลากลางคืน หญิงเปรต ๔ ตน ถูกทุกข์ครอบงำ จึงพากันร้องไห้รำพึงรำพัน ด้วยเสียงดังอย่างน่ากลัวว่า)

{๑๓๔} [๘๐๑] พวกเรารวบรวมโภคทรัพย์ไว้โดยชอบธรรมบ้าง

ไม่ชอบธรรมบ้าง

แต่คนอื่น ๆ พากันใช้สอยโภคทรัพย์เหล่านั้น

พวกเรากลับได้รับทุกข์ ๒



๑ คือ สุขในภพนี้และภพหน้า ซึ่งเป็นประโยชน์เกื้อกูลทั้งแก่ตนเองและผู้อื่น (ขุ.เป.อ. ๘๐๐/๒๙๘)
๒ เหตุที่เปรตเหล่านั้นได้รับทุกข์ เพราะรวบรวมโภคะไว้มากโดยทางทุจริต แล้วไม่นำไปทำประโยชน์แก่ ใคร ตายไปแล้วมาเกิดเป็นเปรต ร้องโหยหวน เสียดายทรัพย์เมื่อเห็นผู้อื่นใช้สอยทรัพย์ของตน (ขุ.เป.อ. ๘๐๑/๓๐๐)