พระไตรปิฏก

(พระผู้มีพระภาคได้ตรัสพระคาถาที่เปรต ๔ ตนเริ่มจะกล่าวตนละคาถาให้ บริบูรณ์ว่า)

{๑๓๕} [๘๐๒] เมื่อพวกเราหมกไหม้อยู่ในนรก ๖ หมื่นปีครบถ้วนบริบูรณ์

เมื่อไรจักมีความสิ้นสุด

[๘๐๓] ความสิ้นสุดไม่มี ความสิ้นสุดจะมีที่ไหน

ความสิ้นสุดจักไม่ปรากฏ

เพื่อนยาก เพราะเราและท่านได้ทำกรรมชั่วไว้อย่างนั้น

[๘๐๔] พวกเรา เมื่อไทยธรรมมีอยู่ ไม่ให้ของที่มีอยู่

จึงมีชีวิตเป็นอยู่อย่างลำบาก

เมื่อไทยธรรมมีอยู่ พวกเราไม่ได้ทำที่พึ่งแก่ตน

[๘๐๕] เรานั้นจากเปตโลกนี้ไปแล้ว ได้เกิดเป็นมนุษย์

จักรู้ความประสงค์ของผู้ขอ สมบูรณ์ด้วยศีล

ทำกุศลให้มากเป็นแน่







(วันหนึ่ง พระมหาโมคคัลลานเถระ ลงจากภูเขาคิชฌกูฏ ได้เห็นเปรตตนหนึ่ง จึงซักถามด้วยคาถาว่า)

{๑๓๖} [๘๐๖] เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือ จึงวิ่งไปมาเหมือนเนื้อที่วิ่งพล่าน

ท่านคงทำกรรมชั่วไว้โดยไม่ต้องสงสัย

จะมาร้องครวญครางอื้ออึงไปทำไมเล่า