พระไตรปิฏก

ทราบว่า ท่านพระมาณวเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า

{๒๑๐} [๗๓] เราได้พบเห็นคนแก่ คนเจ็บหนัก

และคนตายเมื่อถึงอายุขัย

หลังจากนั้นก็ละกามารมณ์อันเป็นที่น่าพึงใจเสียได้

จึงออกบวช





ทราบว่า ท่านพระสุยามนเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า

{๒๑๑} [๗๔] ความพอใจในกามคุณ ความคิดร้ายผู้อื่น

ความหดหู่ซึมเซา ความฟุ้งซ่านรำคาญใจ

ทั้งความลังเลสงสัยย่อมไม่มีแก่ภิกษุโดยประการทั้งปวงเลย





ทราบว่า ท่านพระสุสารทเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า

{๒๑๒} [๗๕] การได้พบเห็นเหล่าสัตบุรุษผู้อบรมตนดีแล้วเป็นการดี

เป็นเหตุให้ตัดความสงสัยเสียได้

ทำความรู้ให้เจริญงอกงาม

เหล่าสัตบุรุษย่อมทำคนแม้ที่เป็นพาลให้กลายเป็นบัณฑิตได้

ฉะนั้น การสมาคมกับเหล่าสัตบุรุษจึงเป็นการดี