พระไตรปิฏก

ทราบว่า ท่านพระปิยัญชหเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า

{๒๑๓} [๗๖] เมื่อเหล่าสัตว์หยิ่งผยองด้วยมานะเป็นต้น

พึงประพฤตินอบน้อมถ่อมตน

เมื่อเหล่าสัตว์ลดหย่อนความเพียรพยายาม

พึงช่วยเขาให้ตั้งอยู่ในความเพียรพยายาม

เมื่อเหล่าสัตว์อยู่อย่างผู้ไม่ประพฤติพรหมจรรย์

ก็พึงประพฤติพรหมจรรย์เสียเอง

เมื่อเหล่าสัตว์ยินดีในกามคุณ ตนก็ไม่พึงยินดี





ทราบว่า ท่านพระหัตถาโรหบุตรเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า

{๒๑๔} [๗๗] แต่ก่อนจิตนี้ได้ท่องเที่ยวไปในอารมณ์ต่าง ๆ

ตามความปรารถนา ตามความต้องการ ตามความสบาย

วันนี้ เราจะข่มจิตนั่นโดยอุบายอันแยบยล

เหมือนควาญช้างปราบพยศช้างตกมัน





ทราบว่า ท่านพระเมณฑสิรเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า

{๒๑๕} [๗๘] เราเมื่อยังไม่ได้ญาณที่เป็นเครื่องหยุดสังสารวัฏ ๑

ต้องท่องเที่ยวไปสู่สังสารวัฏนับชาติไม่ถ้วน

กองทุกข์ของเราผู้มีความเกิดเป็นทุกข์ ได้พลัดตกไปแล้ว

๑ การเวียนว่ายตายเกิด (ขุ.เถร.อ. ๑/๗๘/๒๖๗)