พระไตรปิฏก

ทราบว่า ท่านพระอุตตรเถระได้กล่าว ๒ คาถาไว้ดังนี้ว่า

{๒๕๘} [๑๒๑] ภพที่เที่ยงสักภพก็ไม่มี หรือแม้สังขารที่เที่ยงก็ไม่มี

ขันธ์เหล่านั้นย่อมเวียนเกิดและเวียนดับไป

[๑๒๒] เรารู้โทษอย่างนี้แล้ว จึงไม่มีความต้องการภพ

สลัดออกจากกามทุกอย่าง ได้ถึงความสิ้นอาสวะแล้ว





ทราบว่า ท่านพระปิณโฑลภารทวาชเถระได้กล่าว ๒ คาถาไว้ดังนี้ว่า

{๒๕๙} [๑๒๓] ชีวิตของเรานี้ หาเป็นไปโดยไม่สมควรไม่

อาหารทำใจให้สงบไม่ได้

แต่เราเห็นว่าร่างกายดำรงอยู่ได้เพราะอาหาร

จึงได้เที่ยวแสวงหาอาหารโดยทางที่ชอบ

[๑๒๔] ด้วยว่า นักปราชญ์มีพระพุทธเจ้าเป็นต้น

ได้กล่าวการไหว้ และการบูชาในตระกูลทั้งหลายว่า

เป็นเปือกตม เป็นลูกศรอันละเอียดซึ่งถอนขึ้นได้ยาก

เป็นสักการะที่คนชั่วละได้ยาก