พระไตรปิฏก

[๑๔๒] ภิกษุพึงใช้เสนาสนะที่สงัด

พึงประพฤติธรรมที่เป็นเหตุให้หลุดพ้นจากสังโยชน์

ถ้ายังไม่ประสบความยินดีในเสนาสนะที่สงัดและโมกขธรรมนั้น

ก็ควรเป็นผู้มีสติรักษาตนอยู่ในหมู่





(พระโชติทาสเถระเมื่อจะสอนพวกญาติผู้ถือความบริสุทธิ์ภายนอกในลัทธิต่าง ๆ จึงได้กล่าว ๒ คาถาไว้ดังนี้ว่า)

{๒๖๙} [๑๔๓] ชนเหล่าใดเหล่าหนึ่งผู้มีความพยายามร้ายกาจ

เบียดเบียนมนุษย์ทั้งหลายด้วยการกระทำที่เจือไปด้วยความผลุน

ผลันก็ดี ด้วยการทำที่มีความประสงค์ต่าง ๆ กันก็ดี

แม้ชนเหล่านั้นก็ย่อมเกลี่ยตนลงในเหตุนั้นเหมือนกัน

เพราะกรรมย่อมไม่สูญหาย

[๑๔๔] คนทำกรรมใดไว้ ดีหรือชั่วก็ตาม

เขาย่อมเป็นผู้รับผลของกรรมนั้นที่ตนทำไว้โดยแท้





(พระเหรัญญิกานิเถระเมื่อจะตักเตือนน้องชาย จึงได้กล่าว ๒ คาถาไว้ดังนี้ว่า)

{๒๗๐} [๑๔๕] วันคืนผ่านพ้นไป ชีวิตย่อมดับไป

อายุของสัตว์ทั้งหลายย่อมสิ้นไป

เหมือนน้ำในแม้น้ำน้อยสิ้นไป

[๑๔๖] เมื่อเป็นเช่นนั้น คนพาลถึงทำบาปกรรมอยู่ก็ไม่รู้สึกตัว

ภายหลัง เขาได้รับทุกข์แสนสาหัส

เพราะบาปกรรมนั้นมีผลเลวทราม