พระไตรปิฏก

{๒๘๕} [๑๗๕] เชิญมาเถิดนันทกะ เราไปยังสำนักพระอุปัชฌาย์

จักบันลือสีหนาทเฉพาะพระพักตร์พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐ

[๑๗๖] พระผู้มีพระภาคผู้เป็นมุนีทรงเอ็นดูให้พวกเราบวช

เพื่อประโยชน์ใด ประโยชน์นั้นคือความสิ้นสังโยชน์ทั้งปวง

พวกเราก็ได้บรรลุแล้ว





(พระภารทวาชเถระเมื่อจะบอกปริยัติธรรมและปฏิบัติธรรมแก่บุตร จึงได้กล่าว ๒ คาถาไว้ดังนี้ว่า)

{๒๘๖} [๑๗๗] ธีรชนผู้มีปัญญา ชนะมารพร้อมทั้งเสนามาร

ชื่อว่า ชนะสงคราม

ย่อมบันลือเหมือนราชสีห์บันลือที่ซอกเขา

[๑๗๘] พระศาสดาเราเข้าถึงแล้ว

พระธรรมเราก็บูชา

และพระสงฆ์เราก็นับถือแล้ว

และเพราะได้เห็นลูกผู้ไม่มีอาสวกิเลส

พ่อก็ปลาบปลื้มดีใจ





(พระกัณหทินนเถระเมื่อจะพยากรณ์พระอรหัต จึงได้กล่าว ๒ คาถาไว้ดังนี้ว่า)

{๒๘๗} [๑๗๙] สัตบุรุษทั้งหลาย เราเข้าไปหาแล้ว

ธรรมทั้งหลายเราฟังแล้ว เนืองนิตย์

ครั้นฟังธรรมแล้ว จะดำเนินไปสู่ทางอันหยั่งลงสู่อมตธรรม