พระไตรปิฏก

(พระสิวกเถระเมื่อจะพยากรณ์พระอรหัต จึงได้กล่าว ๒ คาถาไว้ดังนี้ว่า)

{๒๘๙} [๑๘๓] เรือนคืออัตภาพที่เกิดในภพนั้น ๆ บ่อย ๆ

เป็นของไม่เที่ยง

เรามัวแสวงหานายช่างคือตัณหาผู้สร้างเรือน

จึงได้ท่องเที่ยวไปสิ้นกาลมีประมาณเท่านี้

การเกิดบ่อย ๆ เป็นทุกข์

[๑๘๔] แน่ะนายช่างผู้สร้างเรือน

บัดนี้ เราพบท่านแล้ว

ท่านจะสร้างเรือนอีกไม่ได้

กลอนเรือนคือกิเลสของท่าน เราหักสิ้นแล้ว

และช่อฟ้าคืออวิชชาแห่งเรือนที่ท่านสร้าง เราก็ทำลายแล้ว

จิตของเรา เราทำให้สิ้นสุด จะดับในภพนี้เอง





(พระอุปวาณเถระเมื่อจะบอกประโยชน์แก่พราหมณ์ จึงได้กล่าว ๒ คาถาไว้ ดังนี้ว่า)

{๒๙๐} [๑๘๕] ท่านพราหมณ์ พระสุคตเป็นพระอรหันต์ ในโลก

เป็นมุนี ถูกลมเบียดเบียนแล้ว

ถ้ามีน้ำร้อน ขอท่านจงถวายพระมุนีเถิด

[๑๘๖] พระมุนีพระองค์นั้นเป็นผู้อันบุคคลผู้ควรบูชา บูชาแล้ว

ผู้ควรสักการะ สักการะแล้ว และผู้ควรนอบน้อม นอบน้อมแล้ว

เราปรารถนาจะนำน้ำร้อนไปถวายพระองค์