พระไตรปิฏก

[๒๑๒] ท่านมีสภาวะที่ควรแก่การงาน

จงเพ่งฌานที่พระโยคาวจรผู้มีใจดีเพ่งแล้ว

จงเป็นผู้มีความพยายามไม่หยุดยั้ง

ในพระศาสนาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าด้วยดี

จงบรรลุนิพพานอันเป็นธรรมสูงสุด

ขาวสะอาด ผุดผ่อง ละเอียด

เห็นได้แสนยากเป็นสภาพที่แน่นอนนั้นเถิด





(พระอนูปมเถระกล่าวสอนตนเองด้วย ๒ คาถาไว้ดังนี้ว่า)

{๓๐๔} [๒๑๓] จิตที่มีความเพลิดเพลิน

ถูกกรรมกิเลสยกขึ้นสู่ภพซึ่งเป็นเช่นกับหลาว

ท่านเว้นจากภพที่เรียกว่าหลาว

และกามคุณที่เรียกว่าท่อนไม้นั้น ๆ เสีย

[๒๑๔] เรากล่าวอกุศลจิตนั้นว่าเป็นจิตมีโทษ

กล่าวอกุศลจิตนั้นว่าเป็นจิตประทุษร้าย

พระศาสดาที่บุคคลหาได้โดยยาก ท่านก็ได้แล้ว

ท่านอย่ามาชักชวนเราในทางฉิบหายเลย





(พระวัชชิตเถระระลึกชาติก่อนของตนได้ จึงได้กล่าว ๒ คาถาไว้ดังนี้ว่า)

{๓๐๕} [๒๑๕] เราเป็นปุถุชนมืดมนอยู่ เมื่อไม่เห็นอริยสัจ

จึงได้ท่องเที่ยววนเวียนไปมาในคติทั้งหลายตลอดกาลนาน