พระไตรปิฏก

(พระขุชชโสภิตเถระเมื่อจะบอกความประสงค์ที่ตนมาแก่เทวดา จึงได้กล่าว คาถาไว้ดังนี้ว่า)

{๓๑๒} [๒๓๔] สมณะทั้งหลายเหล่าใด

กล่าวธรรมได้อย่างวิจิตร

เป็นพหูสูต เป็นชาวเมืองปาฏลีบุตร

ท่านขุชชโสภิตะนี้เป็นรูปหนึ่ง

ในภิกษุเหล่านั้น ผู้ยืนอยู่ที่ประตูถ้ำ

(เทวดา เมื่อจะประกาศเรื่องที่พระเถระมาให้สงฆ์ทราบ จึงได้กล่าวคาถาไว้ ดังนี้ว่า)

[๒๓๕] สมณะทั้งหลายเหล่าใด

กล่าวธรรมได้อย่างวิจิตร

เป็นพหูสูต เป็นชาวเมืองปาฏลีบุตร

ท่านขุชชโสภิตะนี้เป็นภิกษุรูปหนึ่ง ในภิกษุเหล่านั้น

มายืนอยู่ที่ประตูถ้ำได้ ดุจลมพัดมา

(พระเถระพยากรณ์พระอรหัตด้วยคาถานี้ว่า)

[๒๓๖] ขุชชโสภิตภิกษุนี้ ได้รับความสุขด้วยอาการเหล่านี้

คือ ด้วยการรบดี การบูชาดี การชนะสงคราม

และการประพฤติพรหมจรรย์ประจำ





(พระผู้มีพระภาคเมื่อประทานโอวาทแก่พระวารณเถระ จึงได้ตรัส ๓ คาถาไว้ ดังนี้ว่า)