พระไตรปิฏก

{๓๑๓} [๒๓๗] ในหมู่มนุษย์นี้ นรชนผู้ใดผู้หนึ่งเบียดเบียนสัตว์อื่น

นรชนนั้นย่อมเสื่อมจากความสุข

ในโลกทั้งสอง คือ โลกนี้และโลกหน้า

[๒๓๘] ส่วนนรชนใดมีจิตเมตตา ช่วยเหลือสัตว์ทุกหมู่เหล่า

นรชนเช่นนี้นั้นย่อมประสบบุญมาก

[๒๓๙] บุคคลควรศึกษาคำสุภาษิต

การเข้าไปนั่งใกล้สมณะ

การอยู่ผู้เดียวในที่ลับ

และธรรมเป็นเครื่องสงบระงับจิต





(พระปัสสิกเถระเมื่อกราบทูลพระศาสดาถึงอุปการะที่ตนทำแก่พวกญาติ จึง ได้กล่าว ๓ คาถาไว้ดังนี้ว่า)

{๓๑๔} [๒๔๐] คนมีศรัทธา มีปัญญาดี ตั้งอยู่ในธรรม

มีศีลสมบูรณ์ แม้เพียงคนเดียว

ย่อมมีประโยชน์แก่ญาติและพวกพ้องทั้งหลายผู้ไม่มีศรัทธา

[๒๔๑] ญาติทั้งหลายถูกเราผู้มีความรักญาติและพวกพ้อง

แนะนำตักเตือนแล้วด้วยความเอ็นดู

จึงทำสักการะบูชาในภิกษุทั้งหลาย

[๒๔๒] ญาติเหล่านั้นตายล่วงลับไป

ได้รับความสุขในเทพชั้นดาวดึงส์

พี่น้องชายและมารดาของข้าพระองค์

พรั่งพร้อมด้วยกามคุณตามที่ปรารถนา บันเทิงอยู่