พระไตรปิฏก

{๓๔๐} [๓๔๐] พระพุทธเจ้าได้เสด็จมาสู่แม่น้ำเนรัญชรา

เพื่อเป็นประโยชน์แก่เราผู้ได้ฟังธรรมแล้วละมิจฉาทิฏฐิได้

[๓๔๑] ครั้งเมื่อเราเป็นปุถุชนยังมืดมนอยู่

สำคัญเอาว่า การบูชายัญนี้เป็นความบริสุทธิ์

จึงได้บูชายัญต่าง ๆ ชนิด และได้บูชาไฟด้วย

[๓๔๒] เรานั้นยึดถือทิฏฐิ

ลุ่มหลงไปด้วยการเชื่อถือผิด

เป็นคนตาบอด ยังไม่รู้แจ้ง

ได้สำคัญถึงความไม่บริสุทธิ์ ว่าเป็นความบริสุทธิ์

[๓๔๓] มิจฉาทิฏฐิเราละได้แล้ว

ภพทั้งปวงเราทำลายได้แล้ว

บัดนี้ เราบูชาไฟคือพระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้ควรแก่ทักษิณา

เราจะนอบน้อมพระตถาคต

[๓๔๔] ความลุ่มหลงทั้งปวงเราละได้แล้ว

ภวตัณหาเราก็ทำลายได้แล้ว

การเวียนว่ายตายเกิดสิ้นไปแล้ว

บัดนี้ ไม่มีการเกิดอีก





(พระคยากัสสปเถระได้กล่าว ๕ คาถาไว้ดังนี้ว่า)

{๓๔๑} [๓๔๕] เรานั้นได้ลงน้ำ(ลอยบาป)ในแม่น้ำคยา

ในวันเพ็ญเดือน ๔ วันหนึ่ง ๓ เวลา

คือ เวลาเช้า เวลาเที่ยง เวลาเย็น

โดยเข้าใจเอาว่า