พระไตรปิฏก

[๔๓๓] อันพระอนุรุทธะผู้เป็นบุรุษอาชาไนย ฝึกให้เป็นบุรุษอาชาไนย

ผู้เป็นคนดีฝึกให้เป็นคนดี

ผู้สำเร็จกิจแล้ว แนะนำสั่งสอนแล้ว

[๔๓๔] สุมนสามเณรนั้น ได้ถึงความสงบอย่างยิ่ง

ทำให้แจ้งซึ่งธรรมอันไม่กำเริบพระอรหัตตผล

แล้วหวังว่าใคร ๆ อย่าพึงรู้จักเรา





(พระผู้มีพระภาคได้ตรัสถามว่า)

{๓๕๗} [๔๓๕] เธอเมื่ออยู่ในป่าใหญ่ เป็นสถานที่ลำบากหาปัจจัยได้ยาก

ถูกโรคลมรบกวน จักทำอย่างไรละ ภิกษุ

พระนหาตกมุนีเถระ(ได้กราบทูลว่า)

[๔๓๖] ข้าพระองค์จะแผ่ปีติสุขอันไพบูลย์ไปทั่วร่างกาย

ครอบงำแม้ปัจจัยที่เศร้าหมอง อยู่ในป่าใหญ่

[๔๓๗] จะเจริญสติปัฏฐาน ๔ อินทรีย์ ๕ พละ ๕

และโพชฌงค์ ๗ อยู่ในป่าใหญ่

[๔๓๘] พิจารณาเนือง ๆ ถึงจิตที่บริสุทธิ์

ซึ่งหลุดพ้นจากกิเลส ไม่ขุ่นมัว จะไม่มีอาสวะอยู่

[๔๓๙] อาสวะทั้งหมดของข้าพระองค์ที่มีอยู่ทั้งภายในและภายนอก

ข้าพระองค์ถอนขึ้นได้ไม่เหลือเลย และจะไม่เกิดขึ้นอีก

[๔๔๐] ขันธ์ ๕ ข้าพระองค์กำหนดรู้แล้ว

ขันธ์เหล่านั้นดำรงอยู่อย่างถูกตัดรากถอนโคนแล้ว

ข้าพระองค์ได้บรรลุความสิ้นทุกข์แล้ว บัดนี้ ไม่มีการเกิดอีก