พระไตรปิฏก

(พระลกุณฏกภัททิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ว่า)

{๓๖๒} [๔๖๖] พระภัททิยภิกษุอยู่ในอัมพาฏการามอันสวยงาม

ใกล้ชัฏแห่งป่า ได้ถอนตัณหาพร้อมทั้งรากแล้ว

เป็นผู้งามด้วยคุณมีศีลเป็นต้น

เข้าฌานอยู่ในชัฏแห่งป่า

[๔๖๗] ผู้มักบริโภคกามบางพวกยินดีด้วยเสียงตะโพน

เสียงพิณและเสียงบัณเฑาะว์

ส่วนเรายินดีในคำสอนของพระพุทธเจ้าอยู่ที่โคนไม้

[๔๖๘] หากพระพุทธเจ้าพึงประทานพรแก่เรา

และหากเราพึงได้รับพรนั้น

เราจะพึงรับกายคตาสติที่ชาวโลกทั้งมวลควรเจริญอยู่ประจำ

[๔๖๙] เหล่าชนที่ดูหมิ่นรูปร่างเรา แต่ชมเสียงเรา

ชื่อว่ายังตกอยู่ภายใต้อำนาจฉันทราคะ ย่อมไม่รู้จักเรา

[๔๗๐] คนโง่เขลาถูกกิเลสปิดกั้นไว้โดยรอบ

ไม่รู้ทั้งภายใน ไม่เห็นทั้งภายนอก

ย่อมถูกชักจูงไปตามกระแสเสียง

[๔๗๑] แม้คนที่ไม่รู้ภายใน เห็นชัดแต่ภายนอก

ชื่อว่าเห็นแต่ผลภายนอก

ย่อมถูกชักจูงไปตามกระแสเสียง

[๔๗๒] ส่วนคนที่มีความเห็นไม่ถูกปิดกั้น

รู้ชัดทั้งภายใน เห็นแจ้งทั้งภายนอก

ย่อมไม่ถูกชักจูงไปตามกระแสเสียง