พระไตรปิฏก

(พระเอกวิหาริยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ว่า)

{๓๗๑} [๕๓๗] ถ้าไม่มีผู้อื่นอยู่ข้างหน้าหรือข้างหลัง

เราอยู่ในป่าผู้เดียวจะมีความผาสุกอย่างยิ่ง

[๕๓๘] เอาเถอะ เราคนเดียวจะไปป่าที่พระพุทธเจ้าทรงสรรเสริญว่า

มีแต่ความผาสุกแก่ภิกษุผู้มักอยู่ผู้เดียว มีใจเด็ดเดี่ยว

[๕๓๙] เราผู้เดียวมุ่งประโยชน์เป็นสำคัญ

จะรีบเข้าป่าใหญ่ที่ทำปีติให้เกิดแก่ผู้บำเพ็ญเพียร

น่ารื่นรมย์ ซึ่งช้างซับมันอาศัยอยู่

[๕๔๐] จะอาบน้ำที่ซอกภูเขาอันเยือกเย็นในป่าร่มรื่น

มีดอกไม้บานสะพรั่ง จงกรมแต่ผู้เดียว

[๕๔๑] เมื่อไร เราจะได้อยู่ป่าใหญ่ที่น่ารื่นรมย์แต่ผู้เดียว

ไม่มีเพื่อน ได้สำเร็จกิจ ไม่มีอาสวะ

[๕๔๒] ขอความประสงค์ของเราผู้ต้องการจะทำอย่างนั้นจงสำเร็จเถิด

เราจักทำให้สำเร็จได้เอง ผู้อื่นไม่อาจทำให้ผู้อื่นได้เลย

[๕๔๓] เรานี้สวมเกราะคือความเพียรอยู่ จะเข้าป่าใหญ่

ยังไม่ถึงความสิ้นอาสวะ ก็จักไม่ออกจากป่าใหญ่นั้น

[๕๔๔] เมื่อลมเย็นพัดเอากลิ่นดอกไม้หอมฟุ้งมา

เราจะนั่งบนยอดเขาทำลายอวิชชา

[๕๔๕] จักได้รับความสุข รื่นรมย์ด้วยวิมุตติสุข

ที่เงื้อมภูเขามีพื้นเย็นในป่า ซึ่งดารดาษด้วยดอกโกสุม แน่แท้

[๕๔๖] เรานั้นมีความดำริเต็มเปี่ยม เหมือนดวงจันทร์วันเพ็ญ

สิ้นอาสวะทั้งปวง บัดนี้ การเกิดอีกก็ไม่มี