พระไตรปิฏก

(อุบาสกคนหนึ่งต้องการบำรุงสังกิจจสามเณร จึงนิมนต์สามเณรให้อยู่ที่ใกล้ ด้วยคาถาว่า)

{๓๗๗} [๕๙๗] พ่อสามเณร ป่าจะมีประโยชน์อะไรสำหรับท่าน

ในฤดูฝน ภูเขาชื่ออุชชุหานะนั่นเองไม่เป็นที่สบาย

ลมหัวด้วนก็พัดมาประจำ ท่านจะพึงพอใจหรือ

เพราะความสงัดเป็นที่ต้องการของผู้เจริญฌาน

(พระสังกิจจเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ว่า)

[๕๙๘] ในฤดูฝน ลมหัวด้วน ย่อมพัดพาเมฆหมอกไปได้ฉันใด

สัญญาที่ประกอบด้วยวิเวกก็ฉันนั้นเหมือนกัน

ย่อมดึงจิตของอาตมาไปสู่ที่วิเวก

[๕๙๙] กายคตาสติกรรมฐานที่ประกอบด้วยความคลายกำหนัด

ในร่างกาย เกิดขึ้นแก่อาตมาทันที เหมือนกาดำเกิดจากฟองไข่

เที่ยวอาศัยอยู่ในป่าช้า

[๖๐๐] ภิกษุผู้ไม่มีคนอื่นคอยดูแลรักษา

และไม่คอยดูแลรักษาคนอื่น นั้นแล

ไม่มีความเยื่อใยในกามทั้งหลาย ย่อมอยู่เป็นสุข

[๖๐๑] ภูเขาศิลาอันกว้างใหญ่ไพศาล

มีน้ำไหลใสสะอาด

มีฝูงค่างและฝูงเนื้อฟานคลาคล่ำ

ดารดาษไปด้วยน้ำและสาหร่ายเหล่านั้น

ย่อมทำให้อาตมารื่นรมย์ใจยิ่งนัก