พระไตรปิฏก

(พระสีลวเถระแสดงธรรมด้วยคาถาเหล่านี้ว่า)

{๓๗๘} [๖๐๘] กุลบุตรในสัตว์โลกนี้ผู้ใคร่ประโยชน์

พึงศึกษาศีลนั่นแหละให้เป็นอันศึกษาดีแล้วในโลกนี้

เพราะศีลที่รักษาแล้ว ย่อมนำสมบัติทุกประเภทมาให้ได้

[๖๐๙] ผู้มีปัญญาเมื่อปรารถนาความสุข ๓ อย่าง

คือ การสรรเสริญ ๑ การได้ความปลื้มใจ ๑

การตายไปแล้วบันเทิงในสวรรค์ ๑

ควรรักษาศีล

[๖๑๐] เพราะผู้มีศีล มีความสำรวม ย่อมได้มิตรมาก

ส่วนผู้ทุศีล ประพฤติแต่ความชั่ว ย่อมแตกจากมิตร

[๖๑๑] นรชนผู้ทุศีลย่อมได้รับการตำหนิและติเตียน

นรชนผู้มีศีลย่อมได้รับความยกย่องชมเชยและสรรเสริญทุกเมื่อ

[๖๑๒] ศีลเป็นเบื้องต้น เป็นที่ตั้ง

เป็นบ่อเกิดแห่งคุณความดีทั้งหลาย

เป็นประธานแห่งธรรมทั้งปวง

เพราะฉะนั้น พึงชำระศีลให้บริสุทธิ์

[๖๑๓] สังวรศีล เป็นเครื่องกั้นทุจริต ทำจิตให้ร่าเริง

และเป็นท่าสำหรับหยั่งลงมหาสมุทรคือนิพพาน

ของพระพุทธเจ้าทุกพระองค์

เพราะฉะนั้น ควรชำระศีลให้บริสุทธิ์