พระไตรปิฏก

(พระโคทัตตเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ว่า)

{๓๘๒} [๖๕๙] โคอาชาไนยดีถูกเทียมที่แอกเกวียน

สามารถนำแอกเกวียนไปได้

ถูกภาระหนักเบียดเบียน

ก็ไม่ยอมสลัดแอกเกวียนที่เทียมไว้ ฉันใด

[๖๖๐] เหล่าชนที่บริบูรณ์ด้วยปัญญา

เหมือนมหาสมุทรที่เต็มเปี่ยมด้วยน้ำ

ย่อมไม่ดูหมิ่นชนอื่น ๆ ฉันนั้น

ข้อนี้เป็นดังอริยธรรมของคนทั้งหลาย

[๖๖๑] นรชนคนหนุ่มทั้งหลายที่ตกอยู่ในอำนาจของกาลเวลา

ไปตามอำนาจของความเจริญและความเสื่อม

ย่อมประสบทุกข์ และย่อมเศร้าโศก

[๖๖๒] เหล่าปุถุชนที่ยังโง่เขลา มักไม่เห็นตามความเป็นจริง

พอมีสุขเป็นเหตุก็ฟูขึ้น พอมีทุกข์เป็นเหตุก็ฟุบลง

จึงเดือดร้อนเพราะเหตุ ๒ ประการนี้

[๖๖๓] ส่วนอริยชนทั้งหลายที่ล่วงตัณหา

เป็นเหตุพัวพันในทุกขเวทนา สุขเวทนา และอทุกขมสุขเวทนา

ตั้งมั่น ไม่หวั่นไหวดุจเสาเขื่อน ไม่ฟูขึ้นหรือฟุบลง

[๖๖๔] ย่อมไม่ติดในลาภ เสื่อมลาภ ยศ เสื่อมยศ

นินทา สรรเสริญ สุขและทุกข์เลย

[๖๖๕] ท่านเหล่านั้นไม่ติดในโลกธรรมทุกประเภท

เหมือนหยาดน้ำไม่ติดบนใบบัว

ธีรชนทั้งหลายประสบสุข ไม่พ่ายแพ้ในที่ทุกแห่ง