Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 26 หน้าที่ 498

<< | หน้าที่ 498 | >>
[๙๖๔] ในกาลภายหน้า ภิกษุทั้งหลายจะไม่บูชายกย่องเหล่าภิกษุผู้ไม่

มีลาภ ทั้งจะไม่คบค้าสมาคมกับเหล่าภิกษุผู้รักษาศีลดี

ซึ่งเป็นนักปราชญ์

[๙๖๕] จะห่มจีวรสีแดงที่คนป่าชอบย้อมใช้

พากันติเตียนผ้ากาสาวะซึ่งเป็นธงชัยของตน

บางพวกก็จะห่มจีวรสีขาว ซึ่งเป็นธงชัยของพวกเดียรถีย์

[๙๖๖] ในกาลภายหน้า ภิกษุเหล่านั้นจะไม่มีความเคารพในผ้ากาสาวะ

ทั้งจะไม่พิจารณาใช้ผ้ากาสาวะ

[๙๖๗] การไม่คิดพิจารณาให้ดี

ได้เป็นความเลวร้ายอย่างใหญ่หลวงของพญาช้าง

ที่ถูกลูกศรเสียบแทง

ถูกทุกขเวทนาครอบงำทุรนทุรายอยู่

[๙๖๘] เพราะครั้งนั้น พระโพธิสัตว์เสวยพระชาติเป็นพญาช้างฉัททันต์

ได้เห็นผ้ากาสาวะ ซึ่งโสณุตตรพรานคลุมร่างไว้

ที่ย้อมดีแล้วเป็นธงชัยของพระอรหันต์

ได้กล่าวภาษิตที่ประกอบด้วยประโยชน์ในขณะนั้นแหละว่า

[๙๖๙] ผู้ใดยังมีกิเลสดุจน้ำฝาด

ปราศจากทมะ และสัจจะ

จะนุ่งห่มผ้ากาสาวะ

ผู้นั้นไม่ควรที่จะนุ่งห่มผ้ากาสาวะเลย

[๙๗๐] ส่วนผู้ใดพึงคลายกิเลสดุจน้ำฝาด

ตั้งมั่นดีแล้วในศีล ประกอบด้วยทมะและสัจจะ

ผู้นั้นแหละควรที่จะนุ่งห่มผ้ากาสาวะได้

๑ ความฝึกอินทรีย์ (ขุ.เถร.อ.๒/๙๖๙/๔๐๔)

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka