Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 26 หน้าที่ 497

<< | หน้าที่ 497 | >>
[๙๕๕] ทั้งจะเสื่อมจากคุณธรรม กล้าพูดในท่ามกลางสงฆ์

มีพวกมาก ปากจัด ไม่ยอมรับฟัง(ความคิดเห็นของผู้อื่น)

[๙๕๖] ฝ่ายพวกที่มีคุณธรรม พูดในท่ามกลางสงฆ์ตามความเป็นจริง

ละอายใจ ไม่ต้องการผลประโยชน์จักมีพวกน้อย

[๙๕๗] ในกาลภายหน้า ภิกษุทั้งหลายจะมีปัญญาทราม

พากันยินดี เงิน ทอง ไร่นา สวน แพะ แกะ และคนใช้ชายหญิง

[๙๕๘] จะเป็นคนอันธพาล ชอบมุ่งแต่จะตำหนิติเตียน

ไม่ตั้งมั่นในศีล ถือตัวจัด โหดร้าย เที่ยวไป

ชอบก่อการทะเลาะวิวาท

[๙๕๙] ทั้งจะมีใจฟุ้งซ่าน นุ่งห่มแต่จีวรสีเขียว

เที่ยวทำตัวดังพระอริยะ

[๙๖๐] จะใช้น้ำมันแต่งผมให้งดงาม

เป็นคนเหลาะแหละเหลวไหล

ใช้ยาหยอดแต่งตา นุ่งห่มจีวรสีงาช้าง

เที่ยวไปตามถนนหนทาง

[๙๖๑] จะรังเกียจผ้ากาสาวะซึ่งย้อมดีแล้ว

ที่พระอริยะทั้งหลายไม่รังเกียจ

เป็นธงชัยของพระอรหันต์ ชอบใช้แต่ผ้าขาว

[๙๖๒] จะมุ่งแต่ลาภ เกียจคร้าน มีความเพียรย่อหย่อน

รังเกียจเสนาสนะป่า

ชอบอยู่แต่เสนาสนะใกล้บ้าน

[๙๖๓] จะไม่สำรวม เที่ยวประพฤติตามพวกภิกษุ

ที่ยินดีในมิจฉาชีพ ได้ลาภอยู่เสมอ ๆ


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka