Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 26 หน้าที่ 511

<< | หน้าที่ 511 | >>
(พระธรรมสังคาหกาจารย์ทั้งหลายเมื่อจะสรรเสริญพระอานนทเถระ จึงได้ กล่าวภาษิตเหล่านี้ว่า)

[๑๐๕๐] พระอานนทเถระ เป็นพหูสูต ทรงธรรม

รักษาคลังธรรมของพระพุทธเจ้าผู้แสวงคุณอันยิ่งใหญ่

เป็นดวงตาของชาวโลกทั้งมวล ปรินิพพานเสียแล้ว

[๑๐๕๑] พระอานนทเถระเป็นพหูสูต ทรงธรรม

รักษาคลังธรรมของพระพุทธเจ้าผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่

เป็นดวงตาของชาวโลกทั้งมวล กำจัดความมืดในโลกที่มืดมนได้

[๑๐๕๒] พระอานนทเถระ มีคติ มีสติ มีธิติ แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่

และทรงพระสัทธรรมไว้ ได้เป็นบ่อเกิดรัตนะ

(พระอานนทเถระก่อนจะปรินิพพาน ได้กล่าวภาษิตสุดท้ายว่า)

[๑๐๕๓] เราได้ปรนนิบัติพระศาสดา

ได้ทำตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า

ปลงภาระที่หนักเสียได้ บัดนี้ไม่มีการเกิดอีก

ติงสนิบาต จบ


รวมเรื่องพระเถระที่มีในนิบาตนี้ คือ


๑. พระปุสสเถระ ๒. พระสารีบุตรเถระ

๓. พระอานนทเถระ

ในตึงสนิบาตนี้ มีพระเถระที่ระบุไว้ ๓ รูป


และมี ๑๐๕ ภาษิต ฉะนี้แล


๑ ญาณคือความหยั่งรู้ (ขุ.เถร.อ. ๒/๑๐๕๒/๔๗๑)
๒ ปัญญาเครื่องทรงจำ (ขุ.เถร.อ. ๒/๑๐๕๒/๔๗๑)
๓ พระสัทธรรม (ขุ.เถร.อ. ๒/๑๐๕๒/๔๗๑)

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka