พระไตรปิฏก

(พระมหากัสสปเถระได้กล่าวภาษิตเหล่านี้ว่า)

{๓๙๘} [๑๐๕๔] บุคคลไม่พึงมีหมู่คณะแวดล้อมเที่ยวไป

เพราะเป็นเหตุทำใจให้ฟุ้งซ่าน ยากแก่การได้สมาธิ

การสงเคราะห์ชนต่าง ๆ เป็นความลำบาก

บุคคลเห็นโทษด้วยประการฉะนี้แล้ว

ไม่พึงชอบใจการคลุกคลีด้วยหมู่คณะ

[๑๐๕๕] มุนีไม่พึงเกี่ยวข้องตระกูลทั้งหลาย

เพราะเป็นเหตุทำใจให้ฟุ้งซ่าน ยากแก่การได้สมาธิ

ผู้ขวนขวายเกี่ยวข้องกับตระกูลนั้น

ย่อมติดในรส ละทิ้งประโยชน์อันจะนำความสุขมาให้

[๑๐๕๖] ด้วยว่านักปราชญ์มีพระพุทธเจ้าเป็นต้น

กล่าวการไหว้และการบูชาในตระกูลทั้งหลายว่า เป็นเปือกตม

เป็นลูกศรอันละเอียดซึ่งถอนขึ้นได้ยาก

เป็นสักการะที่คนชั่วละได้ยาก

[๑๐๕๗] เราลงจากเสนาสนะแล้วได้เข้าไปบิณฑบาตยังนคร

ได้เข้าไปยืนอยู่ใกล้ ๆ บุรุษโรคเรื้อนซึ่งกำลังบริโภคอาหารนั้นด้วย

ความเอื้อเฟื้อ

[๑๐๕๘] บุรุษโรคเรื้อนนั้นใช้มือข้างที่หงิกงอ

น้อมคำข้าวเข้ามาถวายเรา

และเมื่อเขาใส่คำข้าวลง

นิ้วมือของเขาเน่าเฟะก็ขาดตกลงในบาตรของเรา