พระไตรปิฏก

[๑๐๘๔] ส่วนภิกษุผู้มีจิตไม่ฟุ้งซ่าน ไม่กลับกลอก

มีปัญญารักษาตนรอด สำรวมอินทรีย์

ย่อมงดงามด้วยผ้าบังสุกุล เหมือนราชสีห์ที่ซอกภูเขาฉะนั้น

[๑๐๘๕] อุบัติเทพมีฤทธิ์ มีเกียรติยศ

มีจำนวนมากถึง ๑๐,๐๐๐ เหล่านี้

และหมู่พรหมทั้งหมดนั้น

[๑๐๘๖] พากันมายืนประนมมือ

นอบน้อมท่านพระธรรมเสนาบดีสารีบุตรผู้เป็นปราชญ์

เข้าฌานสมาบัติได้อย่างอุกฤษฏ์

มีจิตตั้งมั่น พร้อมกับเปล่งวาจาว่า

[๑๐๘๗] ข้าแต่ท่านผู้เป็นบุรุษอาชาไนย ขอความนอบน้อมจงมีแด่ท่าน

ข้าแต่ท่านผู้เป็นบุรุษสูงสุด ขอความนอบน้อมจงมีแด่ท่าน

ที่พวกเราไม่รู้ว่า ท่านอาศัยอารมณ์ไรเล่า ถึงเข้าฌานอยู่

[๑๐๘๘] น่าอัศจรรย์จริงหนอ

วิสัยเฉพาะตัวของท่านผู้รู้ทั้งหลายลึกซึ้งยิ่งนัก

พวกเราผู้สามารถที่จะรู้วิสัยแม้ที่ละเอียด

ดุจนายขมังธนูผู้ยิงขนทรายได้มาประชุมกันแล้ว ก็ยังรู้ไม่ได้

[๑๐๘๙] เพราะได้เห็นท่านพระสารีบุตรผู้ควรแก่การบูชา

ซึ่งหมู่ทวยเทพบูชาแล้วอย่างนั้นในครั้งนั้น

ท่านพระกัปปินะจึงได้มีความยิ้มแย้ม

[๑๐๙๐] ทั่วพุทธอาณาเขต ยกเว้นพระมหามุนีเสีย

เราได้เป็นผู้ประเสริฐในธุดงคคุณ ไม่มีใครเทียบเท่าเรา

[๑๐๙๑] เราปรนนิบัติพระศาสดา

ได้ทำตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว

ปลงภาระที่หนักเสียได้แล้ว ถอนตัณหาที่นำไปสู่ภพได้ขาดแล้ว