พระไตรปิฏก

(พระศาสดาประทับนั่งในพระคันธกุฎี แสดงพระองค์แก่พระอุพพิรีเถรี ได้ ตรัสพุทธภาษิตนี้ว่า)

{๔๓๔} [๕๑] อุพพิรีเธอคร่ำครวญอยู่ในป่าว่า ลูกชีวาเอ๋ย ดังนี้

เธอจงรู้สึกตนก่อนเถิด

บรรดาธิดาของเธอที่มีชื่อเหมือนกันว่า ชีวา

ถูกเผาอยู่ในป่าช้านี้ทั้งหมดถึง ๘๔,๐๐๐ คน

เธอเศร้าโศกถึงธิดาคนไหน

พระอุพพิรีเถรี(บรรลุพระอรหัตแล้ว เมื่อจะกราบทูล ได้กล่าวภาษิตเหล่านี้ว่า)

[๕๒] ลูกศรคือความโศกที่เห็นได้ยาก ซึ่งเสียบที่หทัยหม่อมฉัน

หม่อมฉันถอนขึ้นได้แล้ว เพราะพระองค์ได้ทรงช่วยบรรเทาความ

โศกถึงธิดาของหม่อมฉันซึ่งถูกความโศกครอบงำ

[๕๓] วันนี้ หม่อมฉันนั้นถอนลูกศรคือความโศกขึ้นได้แล้ว

หมดความอยาก ดับรอบแล้ว

ได้ถึงมุนีพระพุทธเจ้า พระธรรม และพระสงฆ์ว่าเป็นที่พึ่งที่ระลึก





พระสุกกาเถรี(ได้กล่าวภาษิตเหล่านี้ว่า)

{๔๓๕} [๕๔] พวกมนุษย์เมืองราชคฤห์เหล่านี้ทำอะไรกัน

มัวดื่มน้ำผึ้ง ๑ ดีดนิ้วมืออยู่ ไม่เข้าไปหาพระสุกกาเถรีผู้กำลังแสดง

คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าอยู่เล่า

๑ น้ำหวานที่เกิดจากการหมักดองของเครื่องปรุงหลายอย่าง (เมรัย, น้ำเมา) (ขุ.เถรี.อ. ๕๔/๗๗)