พระไตรปิฏก

พระวาสิฏฐีเถรี(ได้กล่าวภาษิตเหล่านี้ว่า)

{๔๕๒} [๑๓๓] เรากระทบกระเทือนใจเพราะความเศร้าโศกถึงบุตร

มีจิตฟุ้งซ่าน ไม่รู้สึกตัว

เปลือยกายและมีผมรุงรัง เที่ยวร้องไห้ไปตามที่ต่าง ๆ

[๑๓๔] ได้เที่ยวไปตามถนน กองขยะ ในป่าช้า

ในตรอกใหญ่ตรอกน้อย อด ๆ อยาก ๆ ถึง ๓ ปี

[๑๓๕] ภายหลัง ได้พบพระสุคตผู้ฝึกคนที่ยังไม่ได้ฝึก

ตรัสรู้ด้วยพระองค์เอง

ไม่เกิดความกลัวแต่ที่ไหน ๆ กำลังเสด็จไปยังกรุงมิถิลา

[๑๓๖] กลับได้สติแล้วเข้าไปถวายบังคม

พระโคดมพระองค์นั้น ได้ทรงพระกรุณาแสดงธรรมโปรดเรา

[๑๓๗] เราฟังธรรมของพระองค์แล้วบวชเป็นบรรพชิต

เพียรพยายามในคำสอนของพระศาสดา

ได้ทำให้แจ้งซึ่งบทธรรมอันปลอดโปร่ง

[๑๓๘] ถอนและละความโศกทั้งหมดได้แล้ว

เพราะเรากำหนดรู้วัตถุคืออุปาทานขันธ์ ๕

ซึ่งเป็นเหตุเกิดแห่งความโศกทั้งหลายได้





(มารใจบาปเมื่อจะประเล้าประโลมพระเถรีด้วยกามคุณ จึงได้กล่าวภาษิตนี้ว่า)

{๔๕๓} [๑๓๙] เธอยังเป็นสาว มีรูปสวย ถึงเราก็ยังหนุ่มรุ่น

มาสิ เขมา เรามาร่วมอภิรมย์กันด้วยดนตรีเครื่อง ๕ เถิด