พระไตรปิฏก

(พระวัฑฒมาตาเถรีเมื่อจะกล่าวตักเตือนพระวัฑฒเถระ จึงได้กล่าวภาษิต เหล่านี้ว่า)

{๔๖๓} [๒๐๔] ลูกวัฑฒะ กิเลสดุจหมู่ไม้ในป่า ในโลก

อย่าได้มีแก่พ่อไม่ว่าในกาลไหน ๆ เลย

ลูกเอ๋ย ลูกอย่าได้เป็นผู้มีความทุกข์ร่ำไปเลย

[๒๐๕] ลูกวัฑฒะ พระมุนีทั้งหลาย ไม่หวั่นไหว

ตัดความสงสัยเสียได้ เป็นผู้เย็น

ถึงความฝึกฝนแล้วเป็นผู้ไม่มีอาสวะอยู่อย่างสบาย

[๒๐๖] ลูกวัฑฒะ พ่อพึงพอกพูนมรรค

ซึ่งเป็นทางที่ท่านผู้แสวงหาคุณเหล่านั้นประพฤติกันมาแล้ว

เพื่อบรรลุญาณทัสนะ เพื่อทำที่สุดทุกข์

(พระวัฑฒะเถระ กล่าวตอบด้วยภาษิตนี้ว่า)

[๒๐๗] โยมมารดาบังเกิดเกล้า โยมกล้ากล่าวคาถานี้แก่ลูก

โยมมารดา ลูกเข้าใจว่า

กิเลสดุจหมู่ไม้ในป่าของโยมมารดาคงไม่มีแน่ละ

(พระเถรีกล่าวภาษิตเหล่านี้ว่า)

[๒๐๘] ลูกวัฑฒะ สังขารอย่างใดอย่างหนึ่ง

ทั้งเลว ประณีต และปานกลาง

กิเลสดุจหมู่ไม้ในป่าในสังขารเหล่านั้นของโยมแม่

อณูหนึ่งก็ดี ขนาดอณูหนึ่งก็ดี ไม่มีเลย